2025 වසරේදී සිදු කරන ලද සුවිශේෂී පුරාවිද්යාත්මක කැනීම් සහ පුරාවිද්යාමිතික (archaeometric) අධ්යයන මගින්, කුරුණෑගල දිස්ත්රික්කයේ ගිරිබාව ප්රදේශයේ පිහිටි පබළුගල රක්ෂිතය දැවැන්ත පුරාණ කාර්මික වීදුරු නිෂ්පාදන සංකීර්ණයකට උරුමකම් කියන බව තහවුරු විය. අක්කර 12 කට අධික භූමි භාගයක් පුරා විහිදී ඇති මෙම ස්ථානයෙන් සෙල්සියස් අංශක 1,200 (1,200°C) දක්වා ඉහළ උෂ්ණත්වයක් රඳවාගත හැකි අර්ධ-වෘත්තාකාර වායු ධාරා උදුන් (draft furnaces) 50 කට අධික ප්රමාණයක නටබුන් සොයාගන්නා ලදී. දේශීය ක්වාර්ට්ස් (තිරුවාණා), සිලිකා සහ විශේෂිත ද්රවාරක (flux) සංයෝග උපයෝගී කරගනිමින්, එකල විසූ දක්ෂ ලාංකීය තාක්ෂණ ශිල්පීන් අමු ඛනිජ උණුසුම් දියර වීදුරු බවට පත් කර, සිහින් නළ ලෙස ඇද, උණුසුම් අළු සමග කැරකැවීම මගින් රූබි රතු, දීප්තිමත් කහ, ටර්කොයිස් (මරකත නිල්) සහ කොළ පැහැති ඒකවර්ණ “ඉන්දු-පැසිෆික්” වීදුරු පබළු මිලියන ගණනක් ඉතා උසස් ප්රමිතියෙන් යුතුව නිපදවා ඇත.
රසායනික හා සමස්ථානික (isotopic) විශ්ලේෂණ මගින් තහවුරු වූයේ, ගිරිබාවේ නිපදවන ලද මෙම වීදුරු පබළු රට අභ්යන්තර ගංගා ජාලයන් ඔස්සේ අනුරාධපුරයේ රාජකීය හා ආරාමික මධ්යස්ථාන වෙත ද, මහා ජාත්යන්තර වරායක් වූ මාන්තොට (මහාතිත්ථ) වෙත ද ප්රවාහනය කර ඇති බවයි. මෙම වරායන් හරහා ඉන්දියන් සාගර සමුද්රීය සේද මාවත ඔස්සේ ගමන් කළ මෙම පබළුවලට සමාන රසායනික සංයුතීන් සහිත පබළු ඊජිප්තුවේ සහ නැගෙනහිර අප්රිකාවේ ටැන්සානියානු වෙරළබඩ පිහිටි පුරාණ වරාය ජනාවාසවලින් ද සොයාගෙන ඇත. පුරාණ ශ්රී ලංකාව යනු ඉහළ උෂ්ණත්ව කාර්මික නිෂ්පාදනයේ සහ ගෝලීය සමුද්රීය වෙළඳාමේ දියුණු කේන්ද්රස්ථානයක් වූ බව පෙන්වා දෙමින්, අපගේ ඓතිහාසික දැනුම නව මාවතකට යොමු කිරීමට මෙම සුවිශේෂී සොයාගැනීම සමත් වී තිබේ.